Pakkula

Pakkula woont op Zawoela.

Dat is een planeet, waar het altijd heet is. Er schijnen maar liefst twee zonnen! Een paarse en een gele. 

Dat kun je wel zien aan de ogen van de bewoners, die hebben twee verschillende kleuren. Paars en groen.

Gelukkig kan iedereen goed tegen de hitte, want ze zijn eraan gewend. 

Maar deze zomer is de temperatuur veel hoger dan andere jaren! 

En dat terwijl het er al zo ontzettend warm wàs! 

De opwarming van Zawoela, zo noemt men dat. Pfffff … 

Pakkula heeft geluk. Hij is in het bezit van maar liefst twee staarten! Daarmee kwispelt hij zich de hele dag koelte toe.

Beetje sneu voor de andere Zawoelanen, want zij moeten het met één staart doen  …

Elke dag wil iedereen in de schaduw. Maar die is er bijna niet! 

Op Zawoela groeien geen bomen, dus heb je geen hout om planken te zagen en hutten te bouwen. Iedereen legt brokken steen op elkaar om een beschutte slaapplek te maken. Daar blijft het nog een klein beetje koel in de nacht. 

Maar overdag? Dan kunnen die arme Zawoelanen alleen maar met hun lange staart zwaaien om zich een ietsiepietsie koelte toe te wapperen!

Ja, Pakkula heeft het echt getroffen met zijn dubbele staart.

Als hij daarmee gaat zwaaien, komt er echt wel een windvlaagje.  

Pakkula is een aardig wezen is. Hij heeft met zijn medebewoners te doen. Hij wil ze graag helpen! 

Maar hoe? Hij denkt na … Hij denkt na. Twee keer. 

Ja! Hij weet het! 

‘Ik begin een winkel!’, zegt hij hardop tegen zichzelf. ‘Bij mij kan iedereen dan koelte kopen, terwijl ik met mijn staarten zwaai! Dat kost een bekertje rotssap of een vulkaansoepje. Allebei gezond’, vindt Pakkula. ‘Bovendien krijg ik altijd trek van staartzwaaien.’ 

Vlak bij de Eiwit-rots gaat hij staan en roept: ‘Koelte te koop! Eén rotssapje met eiwit of één vulkaansoepje met mineralen!’

Het is een succes. Overal vandaan komen de Zawoelanen aangesjokt met hun paarsgroene ogen. Eerst halen ze wat sap uit de rots en vullen een bekertje. Of ze gaan naar de vulkaan voor wat soep. Alles is lekker vloeibaar door de hete zon. 

Nu naar de koeltewinkel van Pakkula! Al gauw staat er een grote groep Zawoelanen, allemaal badend in het zweet.  

‘Ga maar bijelkaar staan!’ roept Pakkula. ‘Ik ga beginnen!’

Hij doet zijn uiterste best. Wel een halfuur achter elkaar zwaait hij met zijn lange, zware staarten. Hij wappert en woepert ze alle kanten op! De hele groep voelt het! Er waait een briesje!  

‘Oh heerlijk!’

‘Wat een genot!’ 

‘Zo lekker koel! Daar knap ik van op!’

Na afloop betalen ze Pakkula met hun sapje of soepje, en zijn ontzettend dankbaar. 

Flink uitgeput van het zware werk gaat Pakkula in zijn stenen hut zitten om alle bekertjes leeg te drinken. Dat heeft hij wel verdiend!

‘Morgen is mijn winkel weer open’, zucht hij nog en valt dan tevreden in slaap.